หมาเยี่ยวรดภูเขาทอง

ท่านสมาชิกครับ หลายครั้งที่ท่านสมาชิกแสดงความเห็น ผมในฐานะประธานคณะกรรมการดำเนินการที่สมัครเข้ามาทำงาน ก็พยายามที่จะรับฟัง แต่บางครั้งก็เหลือที่จะรับฟังจริงๆ เพราะเหตุนี้จึงไป search หาคำๆหนึ่งที่ได้รับรู้มานาน เพื่อปลอบใจตัวเอง คือคำว่า หมาเยี่ยวรดภูเขาทอง

ก็ให้บังเอิญไปพบกับบทความหนึ่งของ ท่าน ว.วชิรเมธี ก็ถือโอกาสยกเอาบทความของท่านมาทั้งบท ดังนี้ครับ

“ คำยกย่องหรือคำวิจารณ์จากคนซึ่ง ไม่รู้จริง ก็เช่นกัน เราไม่ควรถือเอาเป็นประมาณมากนัก (ไม่ได้
หมายความว่าไม่ให้ฟัง ฟังไว้ก็ดีเหมือนกัน แต่อย่าเสียเวลาให้ความสำคัญมากเกินไป)

ถ้อยคำของคนเหล่านั้น ว่าที่จริงก็เป็นได้แค่ ความเห็น
เป็น ความคิดเห็น ยังไม่ได้เลย เพราะเขาไม่เคย คิด (จะคิดต้องมีวิธีคิด มีหลักวิชา ไม่ใช่มีปากก็สักแต่ว่าพูดออกไป ใครมาถามอะไรให้ความเห็นได้หมด ทั้งๆ ที่ยังไม่เคยศึกษาเรื่องนั้นมาก่อนเลย)

เขาเพียงแต่ เห็น ว่ามันน่าจะเป็นอย่างนั้น มันน่าจะเป็นอย่างนี้ แล้วก็ โพล่ง ออกไปตามที่ตาเห็นหรือตามที่อารมณ์รู้สึกก็เท่านั้นเอง
ถ้าเราไปมัวเงี่ยหูฟังคนเหล่านี้ไปเสียทุกเรื่อง ชีวิตนี้ก็คงสะดุดครั้งแล้วครั้งเล่า เพราะเขาจะ แสดงความเห็นของเขาไม่หยุด ซึ่งเจ้า ความเห็น (อันไม่เกี่ยวกับความรู้) นี้ ถ้าไปถามเด็กห้าหกขวบ พวกเขาก็คงแสดงความเห็นได้ เหมือนกันการออกความเห็นน่ะ มันง่ายยิ่งกว่ากดรีโมตเสียอีก

ถ้าได้ยินได้ฟังถ้อยคำอันเป็นความเห็น (ไม่ถึงขั้นวิจารณ์) จากคนเหล่านี้ขอให้ถือคติเหมือนที่อาจารย์ ม.ร.ว.คึกฤทธิ์ ปราโมช ท่านถืออยู่ก็ได้ ท่านบอกนักข่าวที่ไปถามว่า ท่านรู้สึกยังไงกับเสียงวิจารณ์ต่าง ๆ ท่านตอบประมาณว่า หมาเยี่ยวรดภูเขาทองๆ ไม่หวั่นไหวหรอก (ถ้าจำ คำ มาผิดก็ขออภัย แต่ ความ นั้นไม่ผิดแน่)

หรือเอาอย่างท่าน พุทธทาสภิกขุ ก็ได้ เมื่อมีคนกล่าวหาท่านมากๆ ด้วยสารพัดข้อหา เช่น บางคนหาว่าท่านเป็นพระบ้า พระนอกรีต เดียรถีย์ คอมมิวนิสต์ฯลฯ เมื่อมีคนไปถามว่า ทำไมไม่ตอบโต้เสียงวิพากษ์วิจารณ์จากคนเหล่านั้นบ้าง ท่านหัวเราะอย่างอารมณ์ดีก่อนตอบว่า เรื่องของหมาเห่าตีน ช้างน่ะ อย่าไปสนใจนักเลย

ลองคิดว่าตัวเองเป็นภูเขาทอง หรือเป็นช้างดูสิ บางทีแทนที่เราจะเครียด อาจทำให้เห็นว่าเป็นเรื่องน่าขำขึ้นมาก็เป็นได้ ”

อ่านแล้วก็สบายใจขึ้น
แต่ก็ยัง ละเมอ อยู่เหมือนเดิม

อ้างอิง http://www.thaitv3.com/drama/tamma/page8-6.html